خاکی وردی آلا چن۔سائرہ ممتاز/پنجابی افسانہ۔قسط 1

اِک اُونکار سَتِ نام کرتا پُرکھ نِربھو نِروَیر
اکال مورتِ اجُونی سَے بھنگ گُر پرساد
آد سچ جگاد سچ رہے بھی سچ نانک ہوسی بھی سچ

اک رب توں سوا کوئی سچائی نہیں، ناں اوہنوں کسے دا  ڈر ہے، اوہدی کسے نال دشمنی نہیں. اوہ ہر وقت سی تے ہمیشگی رہوے گا. اوہنوں کسے نہیں جمیا اوہ اپنے آپ توں ہے اس دی کرپا تے رحیمی نال اس تک پہنچیا  جا سکدا اے. اوہ شروع توں ہر جگ وچ سی تے ہمیش رہوے گا!
________________
کرتار سنگھ تاریاں دی چھانویں ٹُریا جاندا سی. اوہ چوتھی نسل سی جیہڑی  لہندے پنجاب اچ جوان ہوئی تے کرتار پور صاحب دی پگ اُچی سُچی ہوئی. اس دی ساری دادک وال تے نانک وال ونڈ توں پچھوکر ہندوستان ٹر گئی  سی. پر اس دے پردادے سردار حاکم سنگھ شکر گڑھ دے ایس پنڈ وچ دبیاں اپنے ماں پیو دی یاداں چھڈ کے جان نوں تیار نہ   ہویا. یاداں ہون تے بھانویں قبراں ہون اپنے پیاریاں دیاں نشانیاں چھڈ کے جانڑاں ایناں سوکھا کم  نہیں ہوندا.

ایس طراں اوہ سردار حاکم سنگھ سی چوتھی پیڑھی سی جیہڑی بارڈر تے کھلو کے گورداس پور دا راہ پچھن دی جائے سگوں دربار صاحب نوں بارڈر دے اندر واڑن  دی ترکیباں سکھ رہی سی. کرتار دے پیو بوٹا سنگھ نوں اپنی نویں پیڑھی تے کجھ مان وی ودھیک سی. بوٹے سنگھ دے گوانڈھ چوہدری  اشرف  کاہلوں دا ٹبر وسدا سی جہندے منڈے چوہدری بشیر کاہلوں دی یاری کرتار نال انہاں دے گوانڈھ نالوں وی پکی ہو گئی  سی. کرتار تے بشیر دی سنگت نکیاں ہوندیاں دی ایس طراں پروان چڑھ گئی  سی پئی لوکی چوہدری بشیر نوں گورو بانی دی اولاد سمجھن لگ پئے سن. جے چوہدرائن حمیداں، بشیر نوں بتعری دھاراں نہ  پیاؤندی تے خورے بشیر چوہدری، بشیر سنگھ ہویا پھردا یا فیر ایہہ وی ہو سکدا سی پئی کرتار سنگھ، محمد کرتار بن جاندا۔

بوٹا سنگھ زمیندارا کردا سی تے  چوہدری اشرف پنڈ دا لمبڑدار سی. اشرف کاہلوں دے دو ہی بال سن بشیر تے صغراں، چوہدری بشیر ایف ایس سی کرن توں پچھاں زرعی یونیورسٹی چ داخلہ لین دا سوچیا سی تے کرتار نے فوج اچ پر تی ہون دا فیصلہ کیتا سی. صغراں تے اٹھویں جماعت پاس کر کے کیہڑے ویلے عشق دے سکولے پے گئی  ،ایہدا چیتا تاں ناں صغراں کر سکی ناں ہی کرتار بس انہاں دوہاں نے عشق دی کتاب پڑھ کے ساری خدائی دا علم مول لے لیا!
______________________
آج راتیں کرتار مُنجی دی فصل نوں پانڑی لانا سی. ایہہ کاتک دی درمیانی راتاں سن جنہاں وچ تارے نمی نمی لوہ دیندے نے جہیں ویلے او کروں زمیناں تے جان لئی  نکلیا، چودہویں دے چن دی چانڑی کھلری ہوئی سی. کرتار نے امبر ول تکیا تے تارے ہیٹھاں ہو آئے. خورے کی گلاں کرن لگ پئے سن. نویں جوانی تے مچی ہوئی بھاہ اکو جیہے ہوندے نے انہاں وچ کوئی انتر نہیں ہوندا. بندہ یا مر جاندا اے یا فیر مار دیندا اے. یا کسے دا ہو جاندا اے یا فیر کسے نوں اپنا کر لیندا اے. جنہاں راہیں تے کرتار ٹردا پیا سی اونہاں سے چلن والیاں نوں تاں انج وی گلاباں دی خشبو سو کوہ دور توں وی لڑ جاندی اے، تے ایہہ تاں فیر گبرو جوانی دا نواں نواں  چاہ  سی اتوں قدرت دا ایہہ سروپ، کالی جئی روشنائی وچ دور تک جاندیاں راہواں، ٹاہلیاں تے املتاس، موتیے تے گلاب دی باڑھاں، ٹیوب ویلاں دی گھوکر تے ٹٹیریاں دیاں سریلی چہکاں، ایہناں رل مل کے کرتار دا ہوش کھو لیا سی اس دا دل اڈیکن ہار ہویا جاندا سی..

پر ایس یاد وچ ہک اداسی جئی  سی،  جیویں ایہہ چن تارے اوہنوں کسے انہونی دی خبر دینڑاں چاہندے ہوون. جدوں لگی لگ جاوے تے چیتے کدوں آؤندے نے، کرتار نوں وی اپنڑے یار بشیر دا چیتا بھلیا ہویا سی، اوہ سنگتاں سنجیاں تے راہاں اوکھیاں ہو گئیاں سن جنہاں تے بہہ کے انہاں دوہاں نے بچپنے دی کھیڈاں کھیڈیاں سن تے جوانی دا خمار چکیا سی. منشی کرم دین دے بوہے اگوں لنگھدیاں ہویاں وی اوہنوں اپنا یار، یاد نا آیا جس دے پتر اک واری بشیر نوں کسے گل تے ماریا سی تے اس دے بدلے کرتار نے اس دی بانہہ تروڑ دتی سی. آج او اتھوں وی اینج لنگھیا جیویں لہندا سورج اُچی کندھ توں لنگھ جاندا اے. پل پل  دی بدلی تے پل پل دی چھاں. جیہڑی دوپہر دو پل اچ ڈھل جاوے اوہدا رنگ پکا نئیں ہوندا. ڈیرے تے پہنچ کے اس اللہ داد مزارعے نوں ٹیوب ویل چلان دا کیہا تے آپ کھالے دے بنے پیر لٹکا کے بہہ گیا آج اوہدا جی نہیں سی کردا پئی  اوہ نکے موڑ یا فیر اللہ داد دے نال کھلو کے بنیاں دی رکھوالی کرے. اوہدا جی  اج کجھ ہور سنیہے گھلدا پیا سی جیہڑی اوہدے سینے وچ مٹھی مٹھی اگ بالدے پئے سن. ہولی ہولی اوہنوں لگدا سی کوئی شے گواچ گئی  اے جیہڑی اوہدے چیتے نہیں آؤندی.
____________________

جد کرتار ایہناں وچاراں وچ گواچیا سی اوس ویلے صغراں اسے بوڑھے تھلے کھلوتی اوہنوں ویکھدی سی جس دے سینے تے کرتار اپنڑا تے صغراں دا ناں وڈے چاہواں نال لخیا ہویا سی، اوہ بوڑھ انہاں دی پاکیزہ محبت دی کلی گواہ سی. کرتار نوں جدوں اپنڑے پچھوں چھم چھم دی واج آئی  تاں اس مڑ کے ویکھیا، صغراں ہولے ہولے پیر دھردی بوڑھ دی آڑ توں نکلدی کرتار ول آ رہی سی اوہنوں اینج جاپیا جیویں دو چن اک دوجے دے سامنے کھلوتے نے تے امبر آلے چن دی چانڑی تھلے کھلوتے اس دے چن نوں ہور وی روشن کر رہی اے۔۔۔پر ایہہ  نظارہ اوہ جھٹ پل ای ویکھ سکیا جیویں ای اوہناں  نوں اللہ داد دا خیال آیا اوہ گھابریا ہویا کھلو گیا تے چھیتی نال چھال مار کے صغراں نوں اسے بوڑھ دے پچھے لے گیا.. کنی واری کیہا تینوں ایداں میرے پچھے نہ آئی کر کسے ویلے کسے پیڑے متھے والے دی نظر پے گئی  تے صغراں سارے پنڈ وچ تیرا ناں بدنام ہووے گا تے ایہہ میں نہیں سہہ سکدا.. پر صغراں اس دا کوئی اتر نا دتا سگوں کرتار دے گل لگ کے دھاڑیں مار کے روون لگ پئی، فیر اس بے روندیاں ہویاں ای کرتار دے پیراں ہیٹھوں دھرتی کھچ لئی، کرتارے ماں میرے ساک ماسی رضیہ دے گھار  پکا کر  چھڈیا اے تے میں کڑمی کجھ وی نا کر سکی.

جاری ہے!

Avatar
سائرہ ممتاز
اشک افشانی اگر لکھنا ٹھہرے تو ہاں! میں لکھتی ہوں، درد کشید کرنا اگر فن ہے تو سیکھنا چاہتی ہوں

بذریعہ فیس بک تبصرہ تحریر کریں

براہ راست تبصرہ تحریر کریں۔

Your email address will not be published. Required fields are marked *